கிலாஃபா இயக்கம்

கிலாஃபா இயக்கம்

கிலாஃபா இயக்கம் (1919-1924) 1919 செப்டெம்பரில் மௌலானா முஹம்மது அலி அவர்களின் சகோதரர் சௌகத் அலி, மௌலானா அப்துல் கலாம் ஆசாத், DR.முக்தார் அஹமத் அனசாரி, ஹஸ்ரத் மொஹானி ஆகியோரால் ஆரம்பிக்கப்பட்டது. கிலாஃபாவை எவ்வாறாவது பாதுகாப்பதே அவர்கள் நோக்கமாக இருந்தது. கிலாஃபா மாநாடுகளை இந்தியாவின் வடக்கு நகரங்களில் அவர்கள் ஒழுங்கு செய்தார்கள். கிலாஃபா இயக்கத்திலிருந்த அறிஞர்கள் வேறுபட்ட பின்னணியிலிருந்தவர்கள் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. உதாரணமாக மௌலானா அப்துல் கலாம் ஆசாத் அவர்கள் ‘கைர் தக்லீதி’ (மத்ஹப்பை தக்லீத் செய்வது தடுக்கப்பட்டது) என்ற நிலைப்பாட்டிலிருந்தவர். எனினும் மௌலானா முஹம்மது ஹஸன் ஹனபி மதஹபை சார்ந்திருந்தார். ஆயினும் தமது வேறுபாட்டை கடந்து இவர்கள் அனைவரும் கிலாஃபாவை பாதுகாக்கும் நோக்கத்தில் ஒருங்கிணைந்தனர்.
இதன்படி 1919 பம்பாய் கிலாஃபத் குழு இரு முக்கிய இலக்குகளை வகுத்தது. முதலாவது ‘துருக்கிய சுல்தானின் பௌதீக ரீதியான அதிகாரத்தை தொடர்ந்து நிலைகொள்ள வலியுறுத்துவது’, இரண்டாவது ‘இஸ்லாமிய புனிதத் தளங்கள் மீதான சுல்தானின் கட்டுப்பாட்டை உறுதிப் படுத்துவது’.
1920ல் கல்கத்தாவில் இடம்பெற்ற வங்காள மாகாண கிலாஃபா மாநாட்டில் தலைமை உரையை ஆற்றிய மௌலானா ஆசாத் கிலாஃபாவின் முக்கியத்துவம் பற்றி பின்வருமாறு உரையாற்றினார்கள். “இந்த இயக்கத்தின் இலக்கு, முஸ்லிம் சமூகத்தை சரியான பாதையில் ஒழுங்குப்படுத்தி, நீதியை நிலைநாட்டி சமாதானத்தை உருவாக்கி, இறைவனின் வார்த்தைகளை உலகம் முழுக்கப் பரவச் செய்வதாகும். இவையனைத்தையும் செய்வதற்கு அதிகாரமிக்க கலீஃபா இருக்க வேண்டும்.” என அவர்கள் கூறினார்கள். இமாம் இல்லாத வாழ்வு இஸ்லாமிய முறையில் இருக்காது எனவும், இதனால் மரணத்தின் பின் இறைவனின் தண்டனையை எதிர்நோக்க வேண்டியிருக்கும் எனவும் அவர்கள் உறுதியாக நம்பினார்கள்.
1920ல் மஸ்லா-ஏ-கிலாபத் என்ற நு}லை மௌலானா ஆசாத் அவர்கள் வெளியிட்டார்கள். அதில் “கிலாஃபா இல்லாமல் இஸ்லாத்தின் இருப்பு சாத்தியமில்லை” இந்திய முஸ்லிம்கள் அதற்காக முழுமுயற்சியுடன் உழைக்க வேண்டும்” எனக் கூறியிருந்தார்கள்.
இரண்டு வகை அஹ்காம் ஷரிஆக்கள் இருக்கின்றன. ஒன்று தனிப்பட்ட ஒவ்வொருவரும் நிறைவேற்ற வேண்டிய பர்ளுகளும் வாஜிப்களுமாகும். மற்றையது உம்மத்தினால் நிறைவேற்றப்பட வேண்டியதாகும். இது ஒரு கூட்டுப்பொறுப்பாகும். நாடுகளை கைபற்றல், அரசியல் பொருளாதார சட்டங்களை வகுத்தல் என்பன இதில் அடங்கும்” என இதே புத்தகத்தில் மௌலானா ஆசாத் அவர்கள் கூறியுள்ளார்கள்.
முஸ்லிம்களின் அரசியலையும் மதத்தையும் பிரிக்கும் ஒரு முஸ்லிமை நிராகரிப்பாளராகவே மௌலானா ஆசாத் கருதியதாக Peter Hardy தெரிவிக்கிறார். இந்தியாவில் முஸ்லிம்களின் அரசியல் பலம் பரிபோனமையும் கலீஃபாவின் அதிகாரத்துக்கு பல்வேறு சக்திகள் அச்சுறுத்தல்; விடுத்தமையும் முஸ்லிம் சமூகத்தலைவர்களை கவலையடையச்செய்தது. இந்தியாவிலிருந்து முஸ்லிம்கள் ஹிஜ்ரத் செய்ய வேண்டும் என பத்வா கொடுக்கும் அளவுக்கு அவர்கள் நிர்பந்திக்கப்பட்டார்கள்.“பிரித்தானியருக்கு ஒத்துழைக்காமல் இருப்பதற்கு மாற்றமாக ஹிஜ்ரத் செய்ய முடியும்” என 1920 ஜுலை 30ல் அப்துல் கலாம் ஆசாத் அவர்கள் அஹ்லே ஹதீஸ் என்ற பத்திரிகையில் பத்வா வழங்கிருந்தார்கள்.மௌலானா அப்துல் பாரி பின்வருமாறு ஒரு பத்வாவை வழங்கிருந்தார்கள்.“இங்கு வாழும் முஸ்லிம்கள் யாரும் பிரித்தானியருக்கு ஒத்துழைப்புக் கொடுக்க கூடாது. அது சாத்தியமில்லை எனில் அவர்கள் ஹிஜ்ரத் செய்ய வேண்டும்”.அர்ப்பணிப்புள்ள முஸ்லிம்கள் யாவரும் இந்தியாவிலேயே தொடர்ந்து ஒத்துழைக்காமல் வேலை செய்வார்கள் என நம்புகிறோம். இது சாத்தியமாகாவிடில் அவர்கள் ஹிஜ்ரத் செய்யட்டும்” என கிலாஃபத் குழு சார்பில் மௌலானா சௌகத் அலி அறிக்கை வெளியிட்டார்கள். இந்த பத்வாவின் விளைவால் ஆயிரக்கணக்கான முஸ்லிம்கள் இந்தியாவிலிருந்து ஹிஜ்ரத் செய்ய விரும்பினார்கள்.கிலாஃபா என்பது அரசியலுடன் மட்டும் தொடர்புடைய ஒரு பிரச்சனையல்ல. நரகின் தண்டனைக்கும் நரக விடுதலைக்கும் இடையிலான ஒரு பிரச்சினையாகும். துருக்கி அதன் எல்லைகளை இழந்தால் இஸ்லாமிய சித்தாந்தம் அபாயத்துக்குள்ளாகிவிடும். 1923 டிசெம்பர் 7இல் நடந்த கிலாஃபத் மாநாட்டின் பத்தாவது அமர்வில் இதை உறுதிப்படுதிப் பேசிய மௌலானா சௌகத் அலி அவர்கள்,“ஜஸீரதுல் அரபின் ஒரு அங்குளமாவது முஸ்லிம் அல்லாதவரின் ஆக்கிரமிப்பிற்குற்பட்டால் முஸ்லிம்கள் மன நிம்மதியுடன் வாழ முடியாது” என கூறினார்கள். (The Muslims, Shan Muhammad, Meenakshi Prakashan, 1981, Vol 2 page 209)
மொஹமத் ஆஸிப் அலி 1921 நவம்பர் 2ல் எழுதிய கடிதமொன்றில் கிலாஃபாவை நிலைநாட்டுவதன் இஸ்லாமியப் பொறுப்பை பின்வருமாறு கோடிட்டு காட்டினார்கள்.“துருக்கியின் பெருமை இஸ்லாத்தின் பெருமைக்கு நிகரானது உஸ்மானிய சாம்ராஜியத்தி;ன் இருப்பு முஸ்லிம் இனத்தின் வளர்சிக்கு இன்றியமையாதது, உஸ்மானிய சாம்ராஜியத்தி;ன் வீழ்ச்சியுடன் இஸ்லாமிய நாகரீகத்தின் பலம் இல்லாமல் போய்விடும், துருக்கி வீழ்ந்து விட்டால் இஸ்லாத்தால் நிலைக்க முடியாது, ஆகவே துருக்கியே இஸ்லாத்தின் முதுகெலும்பாகும்”. இக் கருத்தை ஆதரித்த மௌலானா முஹமது அலி அவர்கள் முஸ்லிம்களின் பொதுவான கருத்தை இது பிரதிபலிக்கிறது எனக் கூறினார்கள்.
பிராங்கி மஹால் (Firanqi Mahal) இன் ஆதரவுடன் 1919 ஜனவரி 26ல் லக்னோவில் இடம்பெற்ற Anjuman- Moid-ul-Islam தின் கூட்டத்தில் பின்வரும் தீர்மானம் எட்டப்பட்டது. “பிராங்கி மஹால் (Firanqi Mahal) தனது உண்மையான நம்பிக்கையை சுல்தான் முஹம்மது 6 அவர்களுக்கு தெரிவிப்பதுடன், இஸ்லாமிய அகீதாவின் அடிப்படையில் துருக்கியின் தற்போதைய சுல்தான்தான் கலீஃபா என்றும், கிலாஃபத் தொடர்பான தீர்மானத்தில் முஸ்லிமல்லாதவர்களின் தலையீடு இருக்கக் கூடாதென்றும் அறிவிக்கிறது.”சைய்யத் சுலைமான் நத்வி போன்ற இஸ்லாமிய அறிஞர்கள் கூட கலீஃபாவி;ன் முக்கியத்துவத்தை வலியுறுத்தியள்ளார்கள். “அல்லாமா நஸ்வி, இமாம் ராஸி, காஸி உலூத் ஆகியோர் இது தொடர்பில் விளக்கமாக ஆராய்ந்துள்ளனர். அவர்களின் முடிவே இறுதியானதாக இருக்க வேண்டும். பைஅத் இல்லாமல் மரணிக்கும் ஒவ்வொரு முஸ்லிமும் ஜாஹிலிய்யத்தில் மரணிக்கிறார்கள் என சஹீஹ் முஸ்லிமில் ரஸ{ல்(ஸல்) கூறியதாகப் பதியப்பட்டுள்ளது. (The Muslim Outlook, March 1920).
(1920 இல் பாரிஸ் நகரில் ஆற்றிய உரையொன்றில் மௌலானா முஹமது அலி அவர்கள் பின்வருமாறு கூறுகிறார் “ கிலாஃபத்தே உலக முஸ்லிம்களின் முக்கியமான அமைப்பாகும், துருக்கிய சுல்தானே நம்பிக்கையாளர்களின் தளபதியும் கலீபாக்களின் வழித்தோன்றலுமாவார் என உலகின் பெரும்பான்மையான முஸ்லிம்கள் ஏற்றுக் கொண்டுள்ளார்கள். கிலாஃபத்துக்கென்று போதுமான பிரதேசம் இருக்க வேண்டுமென்பதும் போதுமான இராணுவ வளங்களும் நிதி வளமும் இருக்க வேண்டும் என்பதும் இந்த அகீதாவின் முக்கிய பகுதியாகும்.
”முஹம்மது அலி உரையாற்றிய அதே கூட்டத்தில் சைய்யத் ஹ{சைன் பின்வருமாறு கூறுகிறார். “இஸ்லாம் இந்த உலகில் நிலைக்க வேண்டுமெனில் அதற்கு கிலாஃபத் இருக்க வேண்டியது மிகக் கட்டாயமாகும். 1400 ஆண்டுகால இஸ்லாமிய வரலாறும் இதையே காட்டுகிறது.” மௌலானா மொஹமத் அலி ஜோஹர் பின்வருமாறு கூறுகிறார் “துருக்கிய சுல்தானே கலீஃபா, அமீருல் முஃமினின், நம்பிக்கையாளர்களின் தலைவர், ரஸ{ல்(ஸல்)அவர்களின் வழித்தோன்றல். குர்ஆன் சுன்னா போன்றே கிலாஃபாவும் எமது மத விடயங்களில் ஒன்று” (My life a fragment, Mohamed Ali Johar p.g 41)
உலமாக்களே கிலாஃபா இயக்கத்தில் முக்கிய பங்கு வகித்தனர் என்பது இங்கு குறிப்பிடத்தக்கதாகும்.
1920 ஏபரல் 5ம் மற்றும் 6ம் திகதிகளில் இந்தியாவில் இடம்பெற்ற கிலாஃபா மாநாட்டில் பல்வேறு உலமாக்கள் கலந்து கொண்டு அங்கே பல தீர்மானங்கள் நிறைவேற்றப்பட்டன. அவற்றில் சில கீழ்வருமாறு:
1வது : கிலாஃபா தொடர்பில் மக்கள் அபிப்பராயத்தை ஏற்படுத்த உலமாக்கள் பாடுபட வேண்டும்.
2வது : கிலாஃபத்திற்கு எதிரான அறிஞர்கள் எனப்படுவோரும், முனாபிக்குகளும் புறக்கணிக்கப்படல் வேண்டும்.
7வது: தமது உயிரை கிலாஃபா பற்றி பேசவும் எழுதவும் அர்ப்பணிக்க வேண்டுமென தம்மை பின் பற்றுபவர்களிடம் உலமாக்கள் வாக்குறுதி வாங்க வேண்டும்.
9வது : அரசியலமைப்பு ரீதியிலான தேர்தல்களில் இருந்து முஸ்லிம்கள் விலகியிருக்க வேண்டும்.
டெல்லியில் 1920 நவம்பர் 19ம் 20ம் திகதிகளில் இடம்பெற்ற ஜம்மியதுல் உலமா ஹிந்தினுடைய அகில இந்திய நாட்டில் கிலாஃபாவுக்கு ஆதரவு தெரிவிக்கும் முகமாக பின்வரும் தீர்மானங்கள் நிறைவேற்றப்பட்டன. ஆங்கிலேயர்களே முஸ்லிம்களின் பிரதான எதிரிகள், எனவே அவர்களை எதிர்ப்பது பர்ளாகும். உம்மத்தையும் கிலாஃபத்தையும் பாதுகாப்பது மிகத் தெளிவான இஸ்லாமியத் தேவையாகும். எனவே இந்த நாட்டிலுள்ள சகோதரர்கள் இதற்காக உதவிகளையும், ஒத்துழைப்பினையும் வழங்குவார்களேயானால் அதற்காக அவர்கள் நன்றிக்குறியவர்களாவார்கள்.
தாருல் உலும் தியோபத்தின் தலைவர் ஹெய்குல் ஹிந்த் மௌலானா மஹ்மூத் ஹஸன் அவர்கள் 1920 ஜுன் 8அன்று சிறையிலிருந்து விடுவிக்கப்பட்டார்கள். தனது விடுதலையின் பின்னர் கிலாஃபத் இயக்கத்தில் அவர் தன்னை ஈடுத்திக்கொண்டார்கள.; இதுகுறித்து மௌலானா ஹ{சைன் அஹமத் மதனி அவர்கள் பின்வருமாறு கூறுகிறார்கள்.
“சிறையில் கடும் கஷ்டங்களை அனுபவித்துவிட்டு ஷெய்குல் ஹிந்த் இந்தியா திரும்பிய போது கூட காலனித்துவவாதிகளுக்கெதிரான அவரது போராட்ட மனப்பாங்கிலும், அவர் பிரித்தானியரை எதிர்த்த விதத்திலும் எவ்வித மாற்றமும் இருக்கவில்லை. martial law அமுலாக்கம்;, ரவ்லாத் சட்டத்தின் (Rawlatt law) அமுலாக்கம், நாட்டினுள் இடம்பெற்ற ஜாலியன்வாலா பாஹ் படுகொலைகள், உஸ்மானிய சாம்ராஜியத்திலிருந்தான பிரிவு, துருக்கிருக்கெதிராக இந்தியாவுக்கு வெளியே மனிதாபிமானமற்ற முறையில் இடம்பெற்ற நிகழ்வுகள் போன்றன அவரை கவலையடையச் செய்திருந்தன. அவர் பம்பாயில் காலடி எடுத்து வைத்தவுடன் மௌலானா அலியையும் கிலாஃபா இயக்கத்தின் மற்றைய உறுப்பினர்களையும் சந்தித்தார். லக்னோ Firqani Mahal இலிருந்து மௌலானா அப்துல் பாரியும் அஹமதாபாதிலிருந்து மகாத்மா காந்தியும் ஷெய்குல் ஹிந்தை வரவேற்க பம்பாய்க்குச்சென்றிருந்தனர். அவர்களுடனும் கிலாஃபத் இயக்கத்தின் ஏனைய உறுப்பினர்களுடனும் தனிப்பட்ட ரீதியிலும் பொதுவாகவும் கலந்துரையாடிய அவர்கள் இந்தியாவை விடுதலைக்காக அகிம்சைப் வழிப்போராட்டத்துக்கு ஒப்புக்கொண்டார்கள் (Naqsh - e – hayat, Vol 2, P. 247)
காலனித்துவவாதிகளுடன் ஒன்றாக செயற்படுவது தொடர்பில் ஷெய்க் அவர்கள் ஒரு பத்வாவை வழங்கியிருந்தார்கள். 1920இல் வெளியிடப்பட்ட அந்த பத்வா இன்றைய நிலைக்குக்குக்கூட பொருத்தமாக காணப்டுகிறது. அந்த பத்வாவில், “இஸ்லாத்தின் கௌரவத்தையும் மரியாதையையும் சீர்குலைக்க எதிரிகள் சகல வழிகளையும் கையாண்டுவிட்டனர். ரஸ{ல் (ஸல்) அவர்களினதும் ஸஹாபாக்களினதும் அதற்குப் பின் வந்தவர்களினதும் கடுமையான தியாகத்தின் விளைவாக வெற்றி கொள்ளப்பட்ட ஈராக், பலஸ்தீன், சிரியா ஆகியன பிரதேசங்கள் மீண்டும் எதிரிகளின் இலக்காகியுள்ளன. கிலாஃபத்தின் மரியாதை தடுமாறிக் கொண்டிருக்கிறது. பூமியிலுள்ள முஸ்லிம் உம்மத்தை ஒன்றிணைக்க வேண்டிய, இஸ்லாமிய சட்டத்தை அமுல்படுத்த வேண்டிய, முஸ்லிம்களின் உரிமைகளையும் உடமைகளையும் பாதுகாக்க வேண்டிய அல்லாஹ்வின் வசனங்களை நிலைநாட்ட வேண்டிய கலீஃபா தற்போது எதிரிகளால் சு10ழப்பட்டு ஒன்றும் செய்ய முடியாத நிலைக்கு தள்ளப்பட்டுள்ளார். இஸ்லாமியக்கொடி கீழிறங்கி பறக்கிறது. ஹஸ்ரத் அபூ உபைதா(ரழி), சாத் பின் அபி வகாஸ்(ரழி), காலித் பின் வலீத்(ரழி), அபூ அயூப் அன்சாரி(ரஹ்) போன்றோரின் ஆத்மாக்கள் இன்று அமைதியடையாமல் உள்ளன. முஸ்லிம்கள் தமது மதிப்பையும், கௌரவத்தையும், சுய மரியாதையும் இழந்தமையே இதற்குக்காரணமாகும். வீரமும், மார்க்கப்பற்றுமே அவர்களது விருப்பமாகவும் செல்வமாகவும் இருந்தது. கவனயீனத்தாலும், இலட்சியமின்மையாலும் அவர்கள் இதனை இழந்து விட்டார்கள்.”“முஸ்லிம்கள் சகல முஸ்லிம்களுக்கும் உதவாமலிருந்தது கஷ்டமான காலங்களில் மட்டுமல்ல. துரதிர்ஷ்டவசமாக காபிர்களின் நன்மதிப்பையும் நட்பையும் பெரும் பொருட்டு முஸ்லிம்களே தமது சகோதரர்களை கொலை செய்ய ஆரம்பித்து விட்டார்கள். முஸ்லிம்களே தமது சகோதரர்களின் இரத்தத்தில் நீந்த ஆரம்பித்து விட்டார்கள்.”
“இஸ்லாத்தின் குழந்தைகளே ! இந்த தேசத்தை விரும்புவர்களே ! இஸ்லாமிய உலகை எரித்து கிலாஃபாவைத் தீயிட்ட இடியும் நெருப்பும் அரபிகளிடமிருந்தும் இந்தியர்களிடமிருந்தும் தான் பெறப்பட்டது என்பதை என்னை விட நீங்கள் நன்கு அறிவீர்கள். முஸ்லிம் தேசங்களை கட்டுப்படுத்த கிறிஸ்தவர்கள் பயன் படுத்திய அதிகாரத்தையும் வளத்தையும் உங்களின் கடும் உழைப்பிலிருந்தே அவர்கள் பெற்றுக் கொண்டார்கள்.” “கிறிஸ்தவர்களுடன் ஒன்று சேர்ந்து செயற்படுவதன் விளைவுகளை அறியாத முட்டாள் முஸ்லீம்கள் யாரும் இருக்கிறார்களா(From Fatwa of Moulana Mahmood Hasan on 16th Safar 1339 Hijri, Corresponding to October 29th, 1920, Georgian year, The Prisoners of Malta, (Asira’h - e- malta), Moulana Syed Muhammed Mian, Jamiat ulama- l- hind, English edition, page 78-79.)
இன்றைய உலமாக்களில் பலர் கூறுவது போல் இஸ்லாமும் அரசியலும் வேறுபட்டது என்பதற்கு மாற்றமாக இஸ்லாமும் அரசியலும் ஒன்றிலிருந்து ஒன்று பிரிக்க முடியாத விடயங்கள் என்பதை அன்றைய உலமாக்கள் உணர்ந்திருந்தனர். கிலாஃபத்தின் வீழ்சிக்கு சில நாட்களுக்கு முன்பு ஜம்மியதுல் உலமா ஹிந்துடைய 4வது அமர்வு 1923 டிசம்பர் 24ல் காயாவில் நடைபெற்றது. இந்தியாவின் பல பாகங்களிலிருந்தும் வந்திருந்த இஸ்லாமிய அறிஞர்கள், முஸ்லீம் சமூகத்தின் அரசியல் எதிர்காலம் குறித்து ஆழமாக கலந்து உரையாடினார்கள். நீண்ட ஆலோசனைகளின் பின் மதமும் அரசியலும் இஸ்லாத்தின் பிரிக்க முடியாத இரு அங்கங்கள் என்ற முடிவுக்கு வந்தனர்.இந்தியாவில் கிலாஃபா இயக்கத்தின் பரந்த அளவிலான செல்வாக்கினை பார்த்து இந்தியாவின் தந்தை என்று அழைக்கப்படும் இந்துமதத்தைச் சார்ந்த மோகன்தாஸ் காந்தியும் கிலாஃபா இயக்கத்தின் மத்திய குழு உறுப்பினரானார்.
முஸ்தபா கமாலினால் 1924 மார்ச் 3 அன்று கிலாஃபா வீழ்தப்பட்டதுடன் கிலாஃபா இயக்கமும் மறைந்துவிட்டது. கிலாஃபாவை மீளமைப்பது சாத்தியம்மற்றது எனக் கருதிய பலர் பின்நாளில் பிரத்தானிய காலனித்துவ வாதிகளிடமிருந்து இந்தியாவை விடுதலை அடையச் செய்வதில் கவனத்தை செலுத்தினர். கிலாஃபா வீழ்தப்பட்ட அடுத்த நாளின் மௌலானா முஹம்மது அலி கௌஷர் கூறியதாக TIMES பத்திரிகை 1924 மார்ச் 4ல் பின்வரும் செய்தியை வெளியிட்டது.
“கிலாபாவின் வீழ்ச்சி இந்திய முஸ்லிம்களின் மனதில் எத்தகைய தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளது என எதிர்வு கூறுவது கடினமாகும். இஸ்லாத்திற்கும் நாகரிகத்திற்கும் இது ஒரு அழிவை ஏற்படுத்தியிருக்கிறது என்பதை என்னால் உறுதியாக கூற முடியும். இஸ்லாமிய ஒற்றுமையின் சின்னம் என முஸ்லிம் உலகால் அறியப்பட்ட அமைப்பின் வீழ்ச்சி ஒற்றுமையீனத்தை ஏற்படுத்தும்…”கிலாஃபாவின் வீழ்ச்சிக்குப்பின் அவர் கூறிய அதே விடயங்களை நாம் இன்று காண்கிறோம். எனினும் கிலாஃபா வீழ்தப்பட்டு 80 ஆண்டுகளைத்தாண்டியுள்ள நிலையில் கிலாஃபா என்பது மேற்கின் அரசியல்வாதிகளினதும், தலைவர்களினதும், சிந்தனையாளர்களினதும் பேசுபொருளாக மாறிவிட்டதுடன் கிலாஃபாவை மீண்டும் நிலைநாட்ட வேண்டும் என்ற உணர்வு முஸ்லிம்களிடையே வலுப்பெற்று வருவதைக்கண்டு அவர்கள் தயக்கம் கொள்வதை எம்மால் வெளிப்படையாகவே காண முடிகின்றது. 2006 அக்டோபர் அன்று வெள்ளை மாளிகையில் நடைபெற்ற ஒரு பத்திரிகையாளர் மாநாட்டில் ஜோர்ஜ் டபிள்யு புஷ் பின்வருமாறு கூறியிருந்தார்.
“ புத்திஜீவிகளை மிரட்டி மிதவாத அரசாங்களைக் கவிழ்த்து கிலாஃபத்தை நிலைநாட்டி விரிபுபடுத்த தீவிரவாதிகள் முயற்சிக்கின்றனர். தங்களது இலக்கை இடைய தீவிரவாத சக்திகள் மதத்தை உபயோகிக்கின்றனர். நாங்கள் வெளியேறுவதையே விரும்பும் அவர்கள் அரசுகளை கவிழ்க்க நினைக்கின்றனர். சுதந்திரத்துக்கு இடம் வழங்காத சித்தாந்த ரீதியான கிலாஃபத்தை; நிலைநாட்ட நினைக்கின்றனர்.”
கிலாஃபா இஸ்லாத்தின் உள்ளாந்த பகுதிகளின் ஒன்று என்பதை மேற்கு உணர வேண்டியிருக்கிறது. எனவே கிலாஃபத்தின் மீள்வருகைக்கு எதிராக பேசுவதை தவிர்த்துக்கொண்டு அது மீள வரும்போது எவ்வாறு அதனுடன் சேர்ந்து இயங்க முடியும் என்பதை சிந்திப்பதே அவர்களுக்கு சிறந்ததாகும்.
கிலாஃபாவின் அவசிய தேவையை இந்திய உபகண்ட முஸ்லிம்கள் மறந்து விடவில்லை. உபகண்டத்திற்குள்ளேயே அதை மீள நிலைநாட்ட இயக்கங்களும், சிந்தனையாளர்களும் குரல் கொடுத்து வருகிறார்கள் என்பது திருப்தியளிக்கிறது. எனினும் இன்னும் பாரிய முயற்சிகள் ஓர் தலைமைக்குக்கீழ் மேற்கொள்ளப்பட்டு முன்னெடுக்கப்படவேண்டும். கிலாஃபா மீள நிலைநாட்டப்படும் என்பதையும் அது இந்திய உபகண்டததை மீளவும் கைபற்றும் என்பதையும்; பின்வரும் ஹதீஸ் தெளிவாக குறிப்பிடுகிறது.
நபி (ஸல்) கூறியதாக அபு ஹ{ரைரா (ரலி) அவர்கள் அறிவிக்கிறார்கள்,“உங்களில் ஒரு கூட்டம் இந்தியாவை கைபற்றும்”.
மற்றொரு ஹதீஸில்“இரு கூட்டத்தாரை அல்லாஹ் நரக நெருப்பிலிருந்து பாதுகாத்து விட்டான். ஒரு கூட்டம் இந்தியாவை வெற்றிகொண்ட கூட்டம், மற்றையது ஈஸா இப்னு மர்யமுடன் இருக்கும் கூட்டம். (அஹமத், நஸாஈ)
எனவே மேல் குறிப்பிடப்பட்ட அல்லாஹ்வின் வாக்குறுதியை விசுவாசித்து எமது முன்னைய தலைவர்களின் தலைநிமிர்ந்த போராட்டங்களின் வழித்தடங்களிலே நாமும் விரைவாக முன்னேறுவதற்கு திடசங்கற்பம் பூணுவோம்.

Islamic Tamil poem on qualities of real change

மாற்றம் வந்ததா?

‘மாற்றம் தேடும் மனிதர்கள் நாம்’- கவிதை

இஸ்லாம்  பாடல் ,கவிதை , நடனம் , நகைச் சுவை , அழகு உணர்ச்சி என்று பல பரிமாணங்களை கொண்டது அல்லாஹ்வின் தூதர் பாடல்களைபாடினார்கள் பாடல்களை, கவிதைகளை பாடுமாறு கூறினார்கள் அழககை ரசித்தார்கள் நடனமாட அனுமதித்தார்கள் முஸ்லிம்கள் மகிழ்ச்சியாக இருக்கும்போதும், துன்பமாக இருக்கும்போதும், குடும்பமாக, சமூகமா இருக்கும்போதும் பாடல்களை கவிதைகளை பாடினார்கள்.

அல்லாஹ்வின் தூதர் பற்றி அறிவிக்கப்படும் ஒரு ஹதீஸில்’  ஹபஸாத் தோழர்களுக்கு விளையாடவும் ரக்ஸ் என்னும் போர்ப்பறை நடனம் ஆடவும் தனது மஸ்ஜிதில் அனுமதி வழங்கினார்.  ஒரு முறை இதைத் தடுக்க முற்பட்ட போது நபிகள் அவரைத் தடுத்து நிறுத்தினார். ஹபஸிக்களைத் தொடர்ந்தும் அந்நடனத்தை ஆடுமாறு கட்டளை பிறப்பித்தார்  விரிவாக  பனு அர்பிதாக்களே ஆடுங்கள், எமது மார்க்கத்திலுள்ள தாராளத் தன்மையை யூதர்கள் அறிந்து கொள்ளட்டும் -முஸ்னத் அல் ஹுமைதி-என்று சப்தமிட்டுக் கூறினார்.  என்ற அறிவிப்புகள் இஸ்லாத்தின் பல பரிமாணங்களை எமக்கு காட்டுகின்றது அன்று முஸ்லிம்கள் பாட்டியும் ஆடியும் இருக்கின்றார்கள் , கவிதைகள் படியிருக்கின்றார்கள் எதிரிகளின் கையில் சிக்கி உயிர் போகும் வேளையிலும் அழகாக கவி பாடியுள்ளார்கள்

‘-நான் இறக்குமிடத்தில் சூழ்ந்துள்ள இராணுவம் இவையனைத்தையும் அல்லாஹ்விடமே முறையிடுகிறேன் இறைவனை நான் நிராகரிக்கவேண்டுமென பெரிதும் விரும்பினர் மரணம் எனக்கு அதைவிட மிக எளிது என் கண்கள் அழுகின்றன, நீர் ஓட இடமில்லை எனக்கிழைத்த துன்பத்தைத் தாங்கஅர்ஷின் அதிபதி எனக்குப் பொறுமையளித்தான் அணு அணுவாக அவர்கள் என்னைக் கொல்கின்றனர் நான் முஸ்லிமாகக் கொலையுறுவதால் மரணம் ஒரு பொருட்டல்லவே!’ - குபைப் றலியல்லாஹு அன்ஹு அவர்களைக் எதிரிகள் கொலைசெய்ய கழுவிலேற்றிய தறுவாயில் அவர் பாடிய கவிதையின் சில வரிகள் அவை – இஸ்லாம் பல பரிமாணங்களை கொண்டதை போன்று கவிதைகளும் பல பக்க பரிமாணங்கள் கொண்டது என்ற வகையில் ஹாரூன் மூஸாவின் இரண்டாவது கவிதையை இங்கு பதிவு செய்கின்றோம்

ஹாரூன் மூஸா

‘கிலாபத்’ வீழ்த்தப்பட்டது,
தாங்க முடியாத சோகத்தால்
இதயம் நிறைந்தது.

‘பலஸ்தீன்’ ஆக்கிரமிக்கப்பட்டது,
அங்கத்தை துண்டாக்கிய வேதனை
உடலெங்கும் பரவியது.

‘ஆப்கான்’ அழிக்கப்பட்டது,
வார்த்தைக்குள் வராத துயரம்
கண்களை ஆறாக்கியது.

‘ஈராக்’ இடிக்கப்பட்டது,
கனவிலும் காணாத கவலை
தூக்கத்தை அபகரித்தது.

‘ஷரி அத்’ தை சாடினார்கள்,
முழு ‘ஷரிஅத்தை’யும் அமுலாக்கும்
‘கிலாபத்தே’ இலக்கென்றோம்..

குர்ஆனை மிதித்தார்கள்,
ஒருவருக்கும் தயங்காமல்
குரல் கொடுத்தோம்.
ஓதி செயற்பட்டோம்.

தூதரை அவமதித்தார்கள்,
ஒரு கணமும் ஓயாமல்
பதில் கொடுத்தோம்.
நபி வழியில் நாம் நடந்தோம்.

ஈமானை மறுக்கலாம்,
இஸ்லாத்தை மறைக்கலாம்,
முஸ்லிமை வெறுக்கலாம்,
பல போர்கள் தொடுக்கலாம்,
எமது இறுதி மூச்சும்
இஸ்லாத்துக் கென்றோம் நாம்.

‘அபூ குரைப்’பின் சித்திரவதையும்,
‘குவன்தனா மோபே’யின் சிறை வைப்பும்,
அதிகார வர்க்கத்தின் அநீதியும்,
முகவர் ஆட்சியிpன் அட்டூழியமும்,
உளவுப்படையின் துன்புறுத்தலும்,
மேற்குலகின் தலையீடும்,
மீடியாவின் அபாண்டமும்,
உச்ச கட்ட ஈமானின் …
பரீட்சைகள் என்றோம் நாம்..

புனித பூமியை மீட்கவும்..
ஆக்கிரமிப்பை அகற்றவும்..
ஓன்று பட்டோம் நாம்.

குர்ஆனாய் நடமாடி..
நபிவழியில் நாம் ஆள ..
இன்றே உழைப்போம் வாருங்கள்.

முற்றும்.

The difference between Iman & the Shariah rules

The difference between Iman & the Shariah rules

The following is from the English translation of a section of the abridged tafsir based on the book ‘tayseer ila usul it-tafsir’ byShaykh Ata bin Khalil Abu Rishta.

Here, it is necessary to pause at the topic The Shariah Rules andIman to explain the difference between them both. So, I say (wa billahi at-taqfiq) Iman is linked to at-Tasdeeq al-jazim (decisive assent), whereas the shariah rules are linked to performing actions and establishing them. So, Iman is ‘at-Tasdeeq al-jazim al-muTabiq lil-waqi’ ‘an daleel’ The decisive assent conforming to reality with an evidence.

at-Tasdeeq al-jazim (decisive assent) means definite conviction that does not have the possibility of uncertainty nor open to doubt. This is the linguistic meaning itself for Iman, i.e. at-Tasdeeq al-jazim.  

al-MuTabiq lil-waqi’ (conforming to reality) means that the sensed reality affirms it and does not contradict it. For it to become decisive assent and in conformity with reality, it must have a definite evidence, whether that evidence is:

Aqli (intellectual), i.e. the result of an intellectual study of the sensed reality. Such as a study of the sensed creation to prove that Allah (subhaanahu) is its creator. Or, a study of Allah’s revealed speech – the Qur’an al-karim – to prove that it is Allah’s speech and not the speech of mankind, and therefore prove that Muhammad, who came with Allah’s speech is a messenger from Allah.

Or (the evidence could be) Naqli (transmitted), i.e. by way of transmission definitely from Allah (subhaanahu) in His book al-karim, or from His messenger (saw) in the mutawatir hadith from him(saw). That is like the iman in the unseen, the Angels, the previously revealed books, the previous prophets, the last day and the qadr, its good and bad. He (subhaanahu) says in surah an-Nissaa’ verse 136:

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ آمِنُواْ بِاللّهِ وَرَسُولِهِ وَالْكِتَابِ الَّذِي نَزَّلَ عَلَى رَسُولِهِ وَالْكِتَابِ الَّذِيَ أَنزَلَ مِن قَبْلُ وَمَن يَكْفُرْ بِاللّهِ وَمَلاَئِكَتِهِ وَكُتُبِهِ وَرُسُلِهِ وَالْيَوْمِ الآخِرِ فَقَدْ ضَلَّ ضَلاَلاً بَعِيدًا 
“O you who believe! Believe in Allah, and His Messenger, and the Book which He has sent down to His Messenger, and the Scripture which He sent down to those before, and whosoever disbelieves in Allah, His Angels, His Books, His Messengers, and the Last Day, then indeed he has strayed far away.”


And he (saw) said in reply to the question of Jibreel (as) about iman:“to have iman in Allah, His Angels, His books, His messengers, the last day and al-qadr, its good and bad is from Allah ta’ala”
This is iman and with that meaning it is the opposite of kufr. Other than the mo’min is definitely a kafir and there is no half mo’min and half kafir.

Allah says of the comparison of Iman with kufr:

إِنَّ اللَّهَ لاَ يَسْتَحْيِي أَن يَضْرِبَ مَثَلاً مَّا بَعُوضَةً فَمَا فَوْقَهَا فَأَمَّا الَّذِينَ آمَنُواْ فَيَعْلَمُونَ أَنَّهُ الْحَقُّ مِن رَّبِّهِمْ وَأَمَّا الَّذِينَ كَفَرُواْ فَيَقُولُونَ مَاذَا أَرَادَ اللَّهُ بِهَـذَا مَثَلاً يُضِلُّ بِهِ كَثِيراً وَيَهْدِي بِهِ كَثِيراً وَمَا يُضِلُّ بِهِ إِلاَّ الْفَاسِقِينَ 
“Verily, Allah is not ashamed to set forth a parable even of a mosquito or what is bigger than it. As for those who believe, they know that it is the Truth from their Lord, but as for those who disbelieve, they say: “What did Allah intend by this parable?” By it He misleads many, and many He guides thereby. And He misleads thereby only those who are al-fasiqoon” [al-baqarah:26] 


إِنَّ الَّذِينَ اشْتَرَوُاْ الْكُفْرَ بِالإِيمَانِ لَن يَضُرُّواْ اللّهَ شَيْئًا وَلهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ 
“Verily, those who purchase disbelief at the price of iman, not the least harm will they do to Allah. For them, there is a painful torment.” [aal-‘imran:177]


وَإِذْ قَالَ إِبْرَاهِيمُ رَبِّ اجْعَلْ هَـَذَا بَلَدًا آمِنًا وَارْزُقْ أَهْلَهُ مِنَ الثَّمَرَاتِ مَنْ آمَنَ مِنْهُم بِاللّهِ وَالْيَوْمِ الآخِرِ قَالَ وَمَن كَفَرَ فَأُمَتِّعُهُ قَلِيلاً ثُمَّ أَضْطَرُّهُ إِلَى عَذَابِ النَّارِ وَبِئْسَ الْمَصِيرُ 
“And when Ibrahim said, “My Lord, make this city a place of security and provide its people with fruits, those of them who believe in Allah and the Last Day.” He answered: “As for him who disbelieves, I shall leave him in contentment for a while, then I shall compel him to the torment of the Fire, and worst indeed is that destination!” [al-baqarah:126]

اللّهُ وَلِيُّ الَّذِينَ آمَنُواْ يُخْرِجُهُم مِّنَ الظُّلُمَاتِ إِلَى النُّوُرِ وَالَّذِينَ كَفَرُواْ أَوْلِيَآؤُهُمُ الطَّاغُوتُ يُخْرِجُونَهُم مِّنَ النُّورِ إِلَى الظُّلُمَاتِ أُوْلَـئِكَ أَصْحَابُ النَّارِ هُمْ فِيهَا خَالِدُونَ 
“Allah is the Wali of those who believe. He brings them out from darkness into light. But as for those who disbelieve, their auliyaaare taghut, they bring them out from light into darkness. Those are the dwellers of the Fire, and they will abide therein forever.”[al-baqarah:257]

وَلَـكِنِ اخْتَلَفُواْ فَمِنْهُم مَّنْ آمَنَ وَمِنْهُم مَّن كَفَرَ 
“but they differed – some of them believed and others disbelieved” [al-baqarah:253]

يَوْمَ تَبْيَضُّ وُجُوهٌ وَتَسْوَدُّ وُجُوهٌ فَأَمَّا الَّذِينَ اسْوَدَّتْ وُجُوهُهُمْ أَكْفَرْتُم بَعْدَ إِيمَانِكُمْ فَذُوقُواْ الْعَذَابَ بِمَا كُنْتُمْ تَكْفُرُونَ
“On the Day when some faces will become white and some faces will become black; as for those whose faces will become black: “Did you reject iman after accepting it? Then taste the torment for your kufr.” [aal-‘imran:106]


يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ إِذَا لَقِيتُمُ الَّذِينَ كَفَرُواْ زَحْفاً فَلاَ تُوَلُّوهُمُ الأَدْبَارَ
“O you who believe! When you meet those who disbelieve in a battle-field, never turn your backs to them.” [al-anfaal:15]

أَمْ تُرِيدُونَ أَن تَسْأَلُواْ رَسُولَكُمْ كَمَا سُئِلَ مُوسَى مِن قَبْلُ وَمَن يَتَبَدَّلِ الْكُفْرَ بِالإِيمَانِ فَقَدْ ضَلَّ سَوَاء السَّبِيلِ
“Or do you want to ask your Messenger as Musa was asked before. And he who changes iman for kufr, verily, he has gone astray from the right way.” [al-baqarah:108]

And other verses.

This is in relation to Iman, so it is linked to at-Tasdeeq al-jazim.

As for the shariah rules, they are linked to implementation, whether positively or negatively, i.e. like performing the prayer or the prohibition of stealing.

The one who differs with the shariah rules differs from the one who differs with al-iman (al-aqeedah). The lack of iman is kufr, whereas the lack of implementing the shariah rule is fisq (transgression) and sinfulness, but is not kufr except if it was rejection or denial, or was connected to a kufr aqeedah, such as the one who does not pray while denying the obligation of prayer, or drinks wine denying its prohibition, or prostrates to an idol, or prays the prayer of the disbelievers, or such like.

[they disbelieved, those who refused to pay zakat in the time of Abu Bakr (ra) because they denied it and sought the removal if its obligation on them. So, they were considered to be murtadeen (those who changed their deen) and were fought on that basis.

Like this, Iblis disbelieved, Allah curse him, when he refused to prostrate, denying the soundness of Allah’s command in his opinion, Allah’s curse be upon him. He saw that it is correct that Adam should prostrate to him, as he was created from fire and Adam from mud.

قَالَ مَا مَنَعَكَ أَلاَّ تَسْجُدَ إِذْ أَمَرْتُكَ قَالَ أَنَاْ خَيْرٌ مِّنْهُ خَلَقْتَنِي مِن نَّارٍ وَخَلَقْتَهُ مِن طِينٍ
“(Allah) said: "What prevented you that you did not prostrate, when I commanded you?" Iblis said: "I am better than him, You created me from fire, and him You created from clay." [al-a’raf:12] ]

Therefore, committing a sin differs from kufr. I say this because we hear these days those who declare his Muslim brother a kafir based ondhann (suspicion and doubt), such that takfeer (declaring another akafir) became easy for them, while takfeer of a Muslim without aqataiy (certain) evidence is a grave matter in Islam. Rasul Allah (saw)said: “Whoever said to his brother, O kafir, one of the two will yield that” compiled by Ahmad.

So, whoever sees his brother committing a sin, does not rush totakfeer, rather he rushes to enjoin him to good and forbid hismunkar, to straighten his brother’s situation, so he acknowledges his sin, and repents to his Lord (swt).

Iman is linked to at-Tasdeeq al-jazim and its place is in the heart. We are not able to reveal what is inside the heart, except if its owner clearly explicitly informs us, hence we said that the takfeer of a Muslim without definite evidence (daleel qataiy) is a serious issue with Allah.

That is from one angle. From another angle, the one who outwardly shows Islam, but in his heart rejects it, then that Islam will not benefit him with Allah, rather it increases his punishment upon punishment, because it is the Islam of the hypocrites (al-munafiqoon).

إِنَّ الْمُنَافِقِينَ فِي الدَّرْكِ الأَسْفَلِ مِنَ النَّارِ وَلَن تَجِدَ لَهُمْ نَصِيرًا
“Verily, the hypocrites will be in the lowest depths (grade) of the Fire; no helper will you find for them.” [al-Nisaa:145]

Because of that, Allah denounced the statement of the Arab Bedouin “آمنا” (we have Iman) on their tongues but without entering their hearts, even though they behaved like the Muslims externally

قَالَتِ الْأَعْرَابُ آمَنَّا قُل لَّمْ تُؤْمِنُوا وَلَكِن قُولُوا أَسْلَمْنَا وَلَمَّا يَدْخُلِ الْإِيمَانُ فِي قُلُوبِكُمْ وَإِن تُطِيعُوا اللَّهَ وَرَسُولَهُ لَا يَلِتْكُم مِّنْ أَعْمَالِكُمْ شَيْئًا إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَّحِيمٌ
“The Bedouins say: “We have Iman.” Say: “You do not have Iman, but say, ‘We have surrendered,’ for Iman has not yet entered your hearts. But if you obey Allah and His Messenger, He will not decrease anything in reward for your deeds. Verily, Allah is Oft-Forgiving, Most Merciful.” [al-Hujaraat:14]

In this verse is a further explanation about dealings in the dunya. So, whoever shows Islam without revealing his kufr in a clear way, so he is dealt with ostensibly as the Muslims are dealt with, even if he was a kafir in his heart, known to Allah.

All of that is to prevent takfeer of the people based on dhann without certainty, because iman is linked to at-Tasdeeq al-jazim al-mutabiq lil-waqi ‘an daleel (The decisive assent conforming to reality with an evidence) – as we explained before.

Not declaring the perpetrator of a sin a kafir does not mean to belittle the status of sin, rather the sin is a serious matter in Islam. Its perpetrator has a punishment in this life and the next, however,takfeer of the Muslim without a definite evidence is a serious matter with Allah, so takfeer of the Muslim is not right for any sin, so long as nothing from Islam is denied.

We’ll say a final word. Some question about the increase of Iman and its decrease:

Iman with the meaning that we mentioned (at-Tasdeeq al-jazim al-mutabiq lil-waqi ‘an daleel (The decisive assent conforming to reality with an evidence)) does not increase nor decrease, as it is tasdeeq jazim, and jazm (decisiveness) cannot be other than complete (kamil). There is no 90% iman which then increases to 95% or 100%, and there is no iman that is 100% which then decreases to 95% or 90%, because that reduction means the lack of decisiveness – i.e. doubt and uncertainty – so with that it is not iman but kufr.

So that the picture becomes clear, we say:

Increase and decrease (az-Ziyadah wa an-Naqsaan) are linguistically from the homonyms (al-alfadh al-mushtarakah) (having more than one meaning). They come with meaning: increase and decrease of the limits – i.e. in size and breadth; and they come with the meaning of strength and weakness. The qareenah indication is what limits which if the meanings are intended. So, if the increase and decrease are connected to iman, then the meaning is from the perspective of strength and weakness, because the increase or decrease of the limits is not correct with at-Tasdeeq al-jazim. So, from that perspective, the following verses are understood:

آلَّذِينَ قَالَ لَهُمُ النَّاسُ إِنَّ النَّاسَ قَدْ جَمَعُواْ لَكُمْ فَاخْشَوْهُمْ فَزَادَهُمْ إِيمَاناً وَقَالُواْ حَسْبُنَا اللّهُ وَنِعْمَ الْوَكِيلُ
“Those unto whom the people said, “Verily, the people have gathered against you, therefore, fear them.” But it increased them in iman, and they said: “Allah is Sufficient for us, and He is the Best Disposer of affairs.” [aal-imran:173]

إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ الَّذِينَ إِذَا ذُكِرَ اللّهُ وَجِلَتْ قُلُوبُهُمْ وَإِذَا تُلِيَتْ عَلَيْهِمْ آيَاتُهُ زَادَتْهُمْ إِيمَانًا وَعَلَى رَبِّهِمْ يَتَوَكَّلُونَ
“The believers are only those who, when Allah is mentioned, feel a fear in their hearts and when His Verses are recited unto them, they increase their iman; and they put their trust in their Lord;”[al-anfaal:2]


وَلَمَّا رَأَى الْمُؤْمِنُونَ الْأَحْزَابَ قَالُوا هَذَا مَا وَعَدَنَا اللَّهُ وَرَسُولُهُ وَصَدَقَ اللَّهُ وَرَسُولُهُ وَمَا زَادَهُمْ إِلَّا إِيمَانًا وَتَسْلِيمًا
“And when the believers saw al-ahzab, they said: “This is what Allah and His Messenger had promised us, and Allah and His Messenger had spoken the truth, and it only added to their imanand to their submissiveness.” [al-ahzaab:22]

i.e. that Muslims’ iman was strengthened and firmed due to these matters that Allah (subhaanahu) explained in the previous verses. That is because increase or decrease of the limits is not correct foriman with the meaning that we have elaborated (at-Tasdeeq al-jazim al-mutabiq lil-waqi ‘an daleel (The decisive assent conforming to reality with an evidence)), otherwise it was indecisive (ghayr jazim) so was turned into doubt and uncertainty and became kufr.

It is worth mentioning that when (the word) iman comes without anyqaraain (indicators) its meaning is as was mentioned before, but when it came without that meaning, then it is the qareenah that makes its meaning clear. For example:

وَمَا كَانَ اللّهُ لِيُضِيعَ إِيمَانَكُمْ
“And Allah would never make your iman to be lost” [al-baqarah:143]
means ‘your prayer’, because after the qiblah was changed, the verse was revealed

“And We made the qiblah which you used to face, only to test those who followed the Messenger from those who would turn on their heels. Indeed it was major, except for those whom Allah guided. And Allah would never make your iman to be lost. Truly, Allah is full of kindness, the Most Merciful towards mankind.”

so, it comforted the Muslims that their previous prayer towards the first qiblah was accepted and for them is its reward.

And for example, the hadith of Rasul Allah (saw) “Iman is over seventy divisions. Its highest is the saying of La ilaha illa Allah,and its least is removing something harmful from the street.” It is well known that not removing something harmful from the street does not make the person a kafir. So, iman here means the obedience to Allah generally. Also, the hadith of Rasul Allah (saw): “the adulterer does not commit adultery while he is a mu’min” The messenger(saw) did not punish the adulterer with the punishment of the murtad(apostate), rather with the Hadd punishment (that Allah set) for adultery, while considering him Muslim, praying for him and burying him in the graveyard of the Muslims. The action of the Messenger(saw) is a qareenah that the meaning of the word iman in the hadithis not the meaning that is to do with belief and is opposite to kufr, rather it is to indicate the graveness of the crime of adultery, as if the one who commits it lost his iman when he did it, from the category of al-majaz (the metaphorical expression) to indicate the severity of the crime.

The difference between iman and the shariah rules has become clear from all that has preceded.

We ask Allah (subhaanahu) that our hearts be contented with iman, and that we stick to the shariah rules in our sayings and actions, and that Allah (subhaanahu) gathers us with those whom Allah favoured of the Prophets, the truthful ones, the martyrs and righteous. How good are they as companions!

* * *
For the other translated chapters from this book  – click here

மாற்றம் தேடும் புரட்சி

Obstacles in Establishing the Islamic State

Obstacles in Establishing the Islamic State

The following is a chapter from the English translation of 'The Islamic State' by Sheikh Taqiuddin an-Nabhani. It is useful to read especially due to the recent events in Egypt.

Reestablishing the Islamic State is by no means an easy or straightforward task. There are several colossal obstacles facing the re-establishment of the Islamic State which first need to be removed and dismantled, and there are several major difficulties standing in the way of the resumption of the Islamic way of life which also need to be overcome. This is so because the issue is not merely the existence of just any state, nor the founding of a state simply calling itself Islamic. The issue is in fact the existence of the Islamic State which implements Islam as a system emanating from the Islamic ‘Aqeedah, a State which implements Islam according to the Shari’ah rules, since these are the rules of Allah (swt). Thus, the Islamic way of life would initially be resumed at home and the Islamic Message would come to be conveyed to all the peoples abroad.

This Islamic State should be founded upon the Islamic concepts and emotions, grounded in the Islamic ‘Aqeedah. The Islamic mentality, nurtured by Islamic thought and rationally shaped by the Islamic ideology and method should be present in its citizenry. The incentives to adhere to the Shari’ah should originate from the inner self. This Islamic disposition would ensure the voluntary implementation of the system and its rules with passion, zeal and peace of mind.

This State must be Islamic both at the level of the Ummah and that of the people in authority. It must be Islamic in all aspects of its life, securing the resumption of the Islamic way of life in a manner which would enable her to carry its Message to the whole world. This in turn would enable the non- Muslims to witness the light of Islam from within its State so that they enter the Deen of Allah (swt) in flocks.

This is why the difficulties which stand in the path of resuming the Islamic way of life are numerous. They should be assessed and a clearly laid out plan should be made in order to overcome them.

The most serious of these obstacles are:

1. The presence of the non-Islamic concepts in the Islamic world.

This is so because the Islamic world - while undergoing a period of decline with the level of thought being low, knowledge scarce and rationality very weak due to its state of decline - was invaded by non-Islamic concepts, which contradict the Islamic concepts and are based on an erroneous understanding of what existed prior to the life of this world, life as we know it, and the life to come after the life of this world comes to its conclusion. These concepts found fertile ground free of any resistance and they became deeply rooted, thus the mentality of the Muslims, especially the intelligentsia, came to be infested by these concepts. A mentality largely influenced by imitation emerged which lacked any sense of creativity and which was unprepared to accept the Islamic ideology nor was it able to realize the essence of this ideology, especially the political side of it. The Islamic call must be a call to resume the Islamic way of life. The non-Muslims should be called to Islam by presenting the Islamic thoughtsto them and the Muslims should be called to work towards the resumption of the Islamic way of life by properly explaining Islam to them. This would entail divulging the shortcomings of non-Islamic concepts and their dangerous consequences and thus the Da’wah should take its political course with endeavors made in order to enculcate the Ummah with the Islamic outlook on the reality before and after life, as well life itself, which necessitates a discussion of life’s political aspects. This is how the first obstacle would be overcome.

2. The presence of the educational programs which the colonial powers set up and the method by which these educational systems are implemented in the schools and universities.

Those who take up positions in Government, the Administration, the Judiciary, the teaching profession, medicine and students of other professions who graduate from such institutions have adopted a distinctive mentality that works in harmony with the plan which the colonialists have laid down.

This is clearly reflected in the ruling system as we see it today whereby the colonial employees were replaced by Muslim ones whose task was (and is) to safeguard the laws, the culture, the policies and the systems which the colonial powers had established, and to defend them as the colonialists did, nay with even greater vigor!

The way to overcome this obstacle would be to divulge these actions of those rulers, civil servants to all the people so that the ugly face of colonialism comes to the surface and so that they cease protecting those policies and systems allowing therefore the Da’wah to find its way to those Muslims.

3. The continued application of the educational curriculum according to the basis which was laid down by the unbelieving colonialists, and according to the method which they selected, a matter which made the majority of the graduated young people and those in the educational institutions proceed in a direction contradictory to Islam.

We do not mean the scientific and industrial part of the educational curriculum, as these are universal which do not relate to a specific Ummah. We mean here the culture which affect the viewpoint towards life, as they are responsible for making the educational programs stand as an obstacle in the face of resuming the Islamic way of life. These subjects include history, literature, philosophy and legislation.

History reflects the practical interpretation of life; literature reflects emotional conditions; philosophy is the basic thought upon which the viewpoint towards life is built; and legislation is the practical solutions to life’s problems and the tool which regulates the organization of and transactions between individuals and communities.

These comprise the culture with which the disbelieving colonialists fashioned the Muslim mentality with. Some felt Islam as unnecessary in their life and the life of their Ummah. It made some of them hostile to Islam, denying its capability to solve life’s problems.

Therefore, it is necessary to change this mentality, by culturing today’s young people outside the schools and universities with concentrated education that entails probing discussions about the Islamic thoughts and rules.

4. Lending culturally based subjects, such as sociology, psychology and education science unnecessary respect and erroneously classifying them as universal sciences.

Most people recognize these disciplines as being scientific and that the facts which these studies establish have come by way of experimentation. As a result, they treat them with high regard and they consider the findings of such studies to be indisputable. In so doing, they turned to them in order to solve their life’s affairs and taught them in our schools and universities as sciences.

Consequently, whatever the psychiatrists, sociologists and educationalists say is taken as a reference above the authority of the Qur’an and Hadeeth, or at best, these studies have been mixed with the Islamic texts and thus we carry erroneous concepts and viewpoints. It has thus become extremely difficult for people to accept anything which contradicts this state of affairs. This categorically leads to the separation of the Deen from life’s daily affairs in both the public and private arena and stands in the way of reestablishing the Islamic State.

The truth of the matter is that these disciplines cannot be considered as scientific endeavors, as they are drawn from observation and inference and are not based on experimentation. Implementing them upon people cannot be defined as experimentation, but merely repetitive observations carried out on different persons in different situations and circumstances, and therefore they are just observations and inferences and nothing like the experiments carried out in laboratories where something is tested. Thus, they are classified as culturally based studies and not scientifically based. The findings are always doubtful with some considerable margin of error. Furthermore, these disciplines are based on false premises because they are based on viewing the society from an individualistic point of view.

Therefore, their outlook, progresses from the individual to the family, group, and then to society on the basis that the society is defined as a group of individuals. This leads to the understanding that societies are independent and that what is valid for one society is not necessarily valid for another. In reality, society is comprised of the human (individual), concepts, emotions, and systems, and what is valid for the human in terms of concepts and solutions in one place should be valid for him everywhere else. These concepts and solutions would transform several societies into one single society for which the concepts, emotions and systems would be valid. The shortcoming of education and sociology is due to the fact that those two disciplines are built upon this misinterpretation of the makeup of society.

Furthermore, psychology influences sociology and education. Psychology is an erroneous discipline for two reasons: It considers the brain as being divided into segments with each of these segments having a distinct function or aptitude and claiming that some brains have certain aptitudes which other brains may not have. The truth of the matter is that the brain is one unit and the disparity of thoughts is natural due to the disparity of things and the previous information retained by the mind. There is no aptitude in one brain which is not found in another, but all brains contain the ability to think about every matter whenever the tangible reality, the senses, and previous information were made available to the brain. Brains differ in their ability to assess and link information and in the ability of the senses; similar to the natural variation in eyesight. It would be possible therefore to feed any person with any type of data and he would have the ability to digest such data. Thus, the claims which psychologists make about those aptitudes are groundless. Psychology considers the instincts to be numerous, some of which have been discovered and others which are yet to be discovered.

Some theorists went on to establish false theories based on this concept about instincts. In reality, if we observe the reaction of human beings, one can perceive through the senses that the human being possesses vital energy which has two aspects: one which needs to be satisfied, otherwise the human being would perish, and the other which needs to be satisfied, otherwise the human being, although he would survive, would become agitated and troubled. The first one represents the organic needs, such as hunger, thirst, and the call of nature.


The second represents the instincts, which are the instinct of religiosity, kind, and survival. These instincts reflect the feeling of weakness, the feeling of the preservation of species and the feeling of survival, and there are no other instincts except these three. Anything other than these three instincts would be merely drives of these instincts. For example, fear, supremacy and ownership, which are drives that are part of the instinct of survival; sanctification and worship, which are drives of the spiritual instinct; and parenthood and brotherhood, which are aspects of the instinct of kind. Evidently, psychology’s vision of human instincts is false and its claims about the brain are also incorrect, which in turn leads to the falsehood of the theories upon which it is based and consequently to the falsehood of education.

Sociology, education and psychology are cultural discipline are studied and propagated by the West contain ideas that contradict Islamic thought. To continue to hold them in high esteem and to refer to them as a reference constitutes an obstacle in the face of working towards establishing the Islamic State. We ought to demonstrate that these are cultural matters and not pure sciences, and that they are disputed subjects and their results are inconclusive. They are based on false premises that should not be running our lives.

5. Society in the Islamic world is misguided by the non-Islamic way of life.

This is so because the political system upon which the society is based, as well as the principles upon which society as a whole stands, and the emotional trend which Muslims follow and their intellectual mode of thinking is based on concepts about life which are alien to Islamic concepts. As long as these fundamentals remain unchanged and as long as these erroneous concepts are not eradicated, it would be difficult to change people’s way of life in society, political system, society’s order, and the emotional and rational trends which control the Muslims.

The widening gap between the Muslims and Islamic rule, especially in the areas of ruling and economy. This makes the Muslims’ vision of the Islamic way of life as something remote, and makes the disbelievers’ illustration of the Islamic way of life negative due to the fact that the Muslims witnessed a period during which Islam had been misimplemented. Since 1924, they have been ruled by their enemy with a system which contradicts Islam in every department, specifically in ruling and economics. It is therefore imperative that people should realize that this transformation to the Islamic way of life must be comprehensive and not partial, and that the implementation of Islam must be simultaneous and comprehensive, and not gradually and in a partial or haphazard manner.

7. The presence in the Muslim countries of governments founded on a secular basis, implementing the Capitalist Ideology and Democratic System upon the people, having strong political ties with Western countries, and founded on nationalism.

This makes the task of resuming the Islamic way of life difficult to achieve because it cannot be brought about unless it is comprehensive. Islam does not allow Muslim lands to be divided into statelets, but commands that the land be united under one single state. This entails the need for comprehensiveness in the Da’wah. This would be met by the resistance of the representatives of these regimes even if they called themselves Muslims. The Da’wah should therefore be conducted in every land even if it means enduring difficulties and hardship as a result of opposition from the regimes in the Muslim countries.

8. The presence of strong public opinion in favor of nationalism, patriotism and socialism coupled with the rise of political movements based on nationalist, patriotic and socialist ideas.

This came about due to the fact that seizure by the West of Muslim lands, its resumption of power and its implementation of the Capitalist system over the land, triggered the tendency of self defense. This fueled the sentiments of nationalism and touched on the raw nerve of racism and tribalism in self defense and in defense of the family and tribe, and which led people to work and compete towards gaining the rule on that basis.

This led to the rise of some political movements which carried the banner of nationalism to repel the enemy from the land, and others which carried the banner of patriotism in order to confine the rule within the people. Then the corruption and shortcomings of the Capitalist system became flagrant and the call for socialism spread. As a result, groups carrying the banner of socialism were established in order to patch up the Capitalist system. These movements did not have any clear vision of the system of life, their strategy was not focused and this led them astray from Islam being a universal ideology.

The full book is available to download from here

The book can be purchased from Revival Publications 

Rabiyul Awwal

Ramadhan - Month of Revival - Tamil Bayan

Stand for Islam (Tamil Bayan)

Enjoining the right and forbidding the evil (Tamil bayan)

‘மாற்றம் தேடும் புரட்சி’- கவிதை

‘மாற்றம் தேடும் புரட்சி’- கவிதை

l

 கவிதை என்பது என்ன ? கவிதை! நினைத்தால் வருவதல்ல. உள்ளுக்குள் ஊறியிருக்கும் நினைப்பால் வருவது! தோற்றவனின் முகச்சுளிப்புஅல்ல.அகத்தின் ஆழத்தில் பெருகி வரும் வேதனைகளின் வார்த்தை தெளிப்பு! நீண்டு விரிந்திருக்கும் பாதை அல்ல அதில் பதிந்து அழிந்திருக்கும் பாதச் சுவடுகள்! புல்லாங்குழலின் துளைகளில் தெறிக்கும் இசை அல்ல. இசைப்பவனின் ஆன்மாவில் அமிழ்ந்து கிடக்கும் ஆரவாரங்களின் முணுமுணுப்பு! இளநியில் பூசியிருக்கும் பச்சை மினுமினுப்பு அல்ல நார்களின் உள்ளே பொதிந்திருக்கும் நீரின் குளுகுளுப்பு! – என்று கவிதை பற்றி செல்வக்குமார் எழுதிய வரிகளுடன் ஏன் அது நீர் பூத்த நெருப்புபாகவும் இருக்கலாம் என்ற இஸ்லாமிய கவிஞ்சன் ஒருவனின் படைப்பை இங்கு பதிவு செய்கின்றோம்  விரிவாக

‘மாற்றம் தேடும் புரட்சி’
.ஹாரூன் மூஸா.02-02-2011

நாடுகளை மாற்றினோம்.
நாடாளுமன்றங்களை மாற்றினோம்.
நபர்களை மாற்றினோம்;.
நாமங்களையும் மாற்றினோம்.

நம் நிலை மாறியதா?

மதங்களை மறைத்தோம்.
சர்வாதிகாரத்தை சரித்தோம்.
கம்யூனிஸத்தைக் கவிழ்த்தோம்.
மன்னராட்சியை அழித்தோம்.
ஒரு கட்சியாட்சியையும் ஒழித்தோம்.

நம் நிலை மாறியதா?

சுதந்திரங்கள் பெற்றோம்.
சுயாட்சிகள் புரிந்தோம்.
மாடிகள் அமைத்தோம்.
கோடிகள் குவித்தோம்.

நம் நிலை மாறியதா?

மாற்றம் நாடி..
புரட்சிகள் புரிந்தோம்.

நம் நிலை மாறியதா?

புரட்சியில்லாத பறவை உலகின்;
சுதந்திரம் கிடைக்கவுமில்லை.
புரட்சியில்லாத விளங்குகளின் தேசத்தின்
புழகாங்கிதம் கிடைக்கவுமில்லை.
புரட்சியில்லாத தாவர வர்க்கத்தின்
நிம்மதி கிடைக்கவுமில்லை.
புரட்சியில்லாத விண்ணுலகின்
பாதுகாப்பு கிடைக்கவுமில்லை.

தனிப்பட்ட வாழ்வில் தார்மீகம் இல்லை.
தாம்பத்ய வாழ்விலே திருப்தி யில்லை.
குடும்ப வாழ்விலே குதூகலம் இல்லை.
குடிமக்கள் வாழ்விலே ஈடேற்றம் இல்லை.
சமூகத்திலே சௌபாக்கியம் இல்லை.
பொருளியலில் பொழிப்பும் இல்லை
அரசியலில் அழகேயில்லை.

காலத்துக்குக் காலம் மாற்றம் நாடி
புரட்சிகள் புரிந்தோம்.
நம் நிலை மாறியதா?

பறவைகள்.. இயல்பை மாற்றவில்லை.
விளங்குகள்.. இயற்கையை மாற்றவில்லை.
தாவரங்கள்.. படைத்தவனை மாற்றவில்லை.
நாங்களோ…… அனைத்தையும் மாற்றினோம்.

மனிதா!…….

நிரந்தர மாற்றம் என்பது..

மனோ இச்சையின் மற்றுமோர் வடிவமல்ல.
நிரந்தர தீர்வு என்பது..
மேற்கு திணிக்கும் மற்றுமோர் தீர்மானமல்ல.

நிரந்தர மாற்றமா?

தூய அல்லாஹ்வின் வேதம் என்போமே..
நிரந்தர தீர்வா?
தூதர் முஹம்மதின் வாழ்வு  என்போமே..

மனிதா!

உனது உடம்பில்  சகதி பூசாத நீ..
உனது வாழ்வில் மனோ இச்சை சேர்க்கலாமா?
உனது உணவில் விஷம் கலக்காத நீ..

உனது புரட்சியில் ஜனனாயகம் சேர்க்கலாமா?

வழிகெட்ட மனிதனின் வழிமுறைகளை விட்டும்

வல்லவன் அல்லாஹ்வின் வழியில் நடப்போமே..
சத்திய கிலாபா ஆட்சியை நட்டி
நிலையான புரட்சியை இன்றே செய்வோமே..

முற்றும்

Sources: OurUmmah

ஒற்றுமை

                                               

நாம் நன்றாக இல்லை !

காரணம் நாம் ஒன்றாக இல்லை !

ஒரே இறை – எத்தனை இயக்கங்கள் !
ஒரே மறை – எத்தனை குழப்பங்கள் !
ஒரே பிறை – எத்தனை பெருநாட்கள் !
மார்க்கம் வலியுறுத்தும் பிரியம் !
தெரியவில்லை – நமக்கு !
மார்க்கத்தை வைத்தே பிரியத் தெரிகிறது !
முஃமின்கள் கண்ணாடி போன்றவர்கள் !
துவேச கற்களை வீசினோம் !
ஒவ்வொரு திசையிலும் சிதறினோம் ! காலமெல்லாம் நாம் கதறினோம்!
கபர்ஸ்தானாய் மாறும் ஆப்கானிஸ்தான் !
உணவின்றி மடியும் சோமாலியா !
பற்றி எரியும் பாலஸ்தீன் !
உயிர்களின் புதைகுழி காஷ்மீரின் சோகம் !
பாங்கோசை ஒலிக்கின்ற பூமியெங்கும் இரத்தம் !
இருந்தும் திருந்தவில்லை நம் சித்தம் !
இஸ்லாமிய இயக்கங்களே – நீங்கள் !
வேற்றுமையில் ஒற்றுனை காண வேண்டாம் !
ஒற்றுமையில் வேற்றுமை என்ன? கூறுங்கள் !
இஸ்லாம் தான் பேரியக்கம் என்று !
ஓர் குடையின் கீழ் நின்று !
இவ்வுலகுக்கு உரக்கச் சொல்லுங்கள் !
*சிந்திப்போம் ! வேற்றுமைகளைக் களைந்து ஒற்றுமமக்காகப் பிரார்த்திப்பொம்!*